Meneer Smalput in Nieuwloofwijk

Voor onderweg in het vliegtuig had ik Het verdronken land van Detlev van Heest meegenomen.     Zijn vorige boek De verzopen katten en de Hollander vond ik geweldig en hier pakt hij de draad weer op als hij terugkeert naar zijn oude wijkje waar hij ooit woonde, bij zijn oude buren en vrienden.
Behalve dat hij zijn oog richt op het kleine en licht tot zeer bevreemdende, doet hij twee dingen met taal die geweldig goed uitpakken: de plaatsen die hij bezoekt en de buren die hij treft hebben vertaalde namen. Hij reist langs Geluksberg, herinnert zich meneer Smalput, mevrouw Van Tricht.  Alles wat geschreven is met een karakter heeft nu eenmaal een betekenis en laat zich (dus) vertalen. Het effect is dat het zijn boek ‘ontJapanst’. Zijn hoofdpersonen  zijn niet noodzakelijk meer Japans. Het zijn ‘gewoon’ mensen geworden, met onhebbelijkheden, zorgen om hun kinderen, ziektes, geknakte ambities, ontroerende kadootjes.
Soms doet hij het tegenovergestelde: de hond Dzjiro en zijn vriend Dzjoen hebben juist alleen een klank, en zo uitgeschreven dat het Japanse er ook enigszins uit weg valt. Het werkt geweldig.
Japan  komt er trouwens heus wel onmiskenbaar in naar voren in de vorm van een tsunami en een kernramp….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *