Auteursarchief: elbrichf

Documentaire Dreaming Murakami is dit weekend (19-20 jan) on air

http://www.dreamingmurakami.com
Een unieke kans om een deze poëtische documentaire te zien over Mette Holm, de Deense vertaalster van Haruki Murakami.
Moedig van de regisseur Nitesh Anjaan om een onzichtbaar proces als vertalen tot onderwerp te maken van een documentaire. Het is een fascinerend portret geworden.
Meer info op de site van Dreaming Murakami.

traag-water-baan 1.0

Het idee begon bij Steven, van het mierennest in Meldert. Waarom zou je water regenwater van je dak regelrecht het riool in leiden, als je er ook nog onderweg allerlei leuke dingen mee kunt doen?
Dus ik begon met het maken van een aftakking van de regenpijp.Deze regenton-vulautomaat is bedoeld om je regenton mee te vullen, maar je kunt het regenwater ook naar een inpandige watertank leiden:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de tank staat een papyrusplant (die nog wacht op een zwembandje om hem met hoog water drijvend te houden). Van de tank loopt een plastic slang naar een communicerend bakje in een oude lundiakast. Zodra dat bakje overloopt, drupt er water in een kaneelreservoir. Zodra het vol is, klapt het water er met een guts uit. Dit om een soort eb-en-vloed-bewateringseffect te krijgen:

 

 

 

 

 

De planken van de oude lundia-kast zijn bekleed met oud douchegordijn, dat aan de randen omhoog wordt gehouden door oude stucprofielen. De planken staan scheef, zodat het water eraf stroomt. In deze waterstroom staan planten.
Op de bovenste plank: stekjes (hemelsleutel, waterkers)

 

 

 

 

 

Op de tweede plank staat bakjes met kiemen (mizuna, snijbiet, raap, rucola, koriander, fenegriek, etc).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

en planten om van te oogsten volgens cut&grow-again-methode (paksoi) en voor de sier (een soort Venushaar-achtige varen)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot loopt het water via een buis door het kattenluik naar buiten.

 

 

 

 

 

 

De ideale tuin: wieden is oogsten

Ik heb een vrij hoge tolerantie voor onkruid. Maar er zijn grenzen. Eén zo’n grens is brandnetel. Eigenlijk kan ik die ook nog wel goed hebben, want hij heeft zo zijn kwaliteiten. Als waardplant bijvoorbeeld. En hij houdt de bodem bij elkaar. Maar als hij helemaal vooraan in de tuin, in de meest in het oog lopende border, de kop opsteekt, dan wil ik daar toch voorrang geven aan de Chinese bieslook en de botanische tulpjes tussen het speenkruid.
Vandaag was het zover: in een lekker sappig stadium moest de brandnetel het veld ruimen. Maar natuurlijk niet richting composthoop, Richting keuken. Zeker in het vroege voorjaar, in het gat tussen de laatste wintergroenten en de eerste radijsjes en erwtjes, moet je dankbaar zijn voor elk eetbaar stukje groen in/uit de tuin.
Hetzelfde geldt voor hopscheuten. Die hop heb ik nota bene zelf geplant en hij heeft keurig gedaan wat ik van hem verwachte: elk jaar de pergola beklommen. Maar inmiddels is de blauwe regen ook aangeslagen en nu heb ik de diensten van de hop niet meer nodig. Maar die laat zich niet zo makkelijk terugdringen. Een groot deel van zijn wortelstel heb ik vorig jaar weten te verwijderen, maar een hardnekkige stronk rest nog. En daar lopen nu sappige scheuten uit. Zonder pardon ruk ik ze er allemaal af. ALs ik dat dit voorjaar goed volhoudt, put ik die wortelstok wellicht uit. En heb ik de komende weken een exclusief ingrediënt voor in mijn omelet. Lekker hoor, samen met die brandnetel!

on tour

Het was vorige week al zo’n feestje bij boekhandel De Vries in Haarlem, en gisteren bij Blokker in Heemstede zelfs volgeboekt!
Het is heel leuk om ‘on tour’ te zijn. Heerlijk om-  na een jaar tussen de woordenboeken op zolder – onder de mensen te zijn. En mijn fascinaties, ontdekkingen, vragen, worstelingen te kunnen delen met een supergeïnteresseerd publiek.
Jessica Nash, de hoofdredacteur van uit uitgeverij AtlasContact die mij op deze avonden interviewt, heeft een stapel kaartjes met vragen, maar we zijn nog steeds niet aan de laatste vragen toegekomen.
Bij Blokker was ook Ype de Boer, filosoof en auteur van het boek ‘Murakami en het gespleten leven’.  Dat leverde natuurlijk weer heel nieuwe invalshoeken op. Iedereen was Ype alleen al dankbaar voor zijn heldere uitleg over filosofie en literatuur (het verschil daartussen, en wat ze voor elkaar kunnen betekenen). En hij gaf heldere ‘leesinstructies’, om nóg meer uit de boeken van Murakami te halen. Over vrijheid, over verantwoordelijkheid. Over transformatie.

de verbeeldingskracht aan het werk

Het is me al van verschillende kanten gevraagd: of ik weet of Murakami zelf ook schildert. De aanleiding voor de vraag is dat zijn beschrijving van het schilderproces zo overtuigend en accuraat is.
Die vraag nam ik mee toen ik Haruki Murakami bezocht in Tokio.
Nee, hij schildert niet zelf, legde hij uit. Hij heeft wel een ‘handboek schilderen’ geraadpleegd voor technische aspecten. De rest is ontsproten aan zijn voorstellingsvermogen.
Nog geen drie dagen later zat ik op de oude veranda van de steentuin van Ryoanji, een tempelcomplex in Kyoto. Het is de beroemdste steentuin ter wereld. Maar als je je omdraait, staan daar op de schuifdeuren schitterende inkttekeningen van twee draken : een stijgende draak en een dalende draak.
De schilder kan niet hebben geweten hoe een draak eruit zag. Maar alle elementen die refereren aan factoren die wij mensenkinderen kennen, kon hij natuurlijk wel inpassen. En dat heeft hij gedaan. De zwaartekracht, de klauwen, de rook, de lenigheid van de draak: met een fabeldier is in principe alles mogelijk. En toch en toch ontleent de tekening zijn overtuigingskracht aan de ‘realistische’ weergave van een niet bestaand wezen.
Dat deed me natuurlijk denken aan wat Murakami uithaalt in zijn romans. En aan de kracht van     het voorstellingsvermogen.
(Ook fijn: de draak oogt best vriendelijk. Eerder nieuwsgierig dan angstaanjagend. Maar dat zegt misschien weer meer over het wezen van de kunstenaar dan over de draak…)